Peter Watkins

miştir. Özellikle Savaş Oyunu, nükleer felaketin dehşetini son derece sarsıcı bir dille yansıtması nedeniyle döneminde BBC ve İngiliz hükûmeti tarafından sakıncalı bulunarak uzun süre yasaklanmış, ancak sinema dünyasında çığır açarak En İyi Belgesel dalında Oscar Ödülü'nü kazanmıştır. 1960'ların sonu ve 1970'lerde muhalif çizgisini sürdüren Watkins; popüler kültürün kitleleri uyutma mekanizmalarını eleştiren Ayrıcalık (Privilege), gelecekteki savaş oyunlarını konu alan Gladyatörler (The Gladiators) ve ABD'deki siyasi muhaliflerin yargılandığı simülatif bir kampı merkeze alan Ceza Kampı (Punishment Park) gibi cesur yapımlara imza atmıştır. Biyografik türde de geleneksel kalıpları yıkarak Norveçli ressamın ruh halini ve toplumsal baskıları yansıttığı Edvard Munch (1974) başyapıtını ortaya koymuştur. Kariyerinin ilerleyen yıllarında küresel medya endüstrisinin yarattığı tek tip anlatı kalıbını ("Monoform") sert bir şekilde eleştiren ve ticari sinemadan büyük ölçüde uzaklaşan Watkins; nükleer silahlanmayı küresel bir perspektifle masaya yatıran devasa projesi Yolculuk (The Journey, 1987) ile Paris Komünü'nü amatör oyuncuların katılımıyla anlatan altı saatlik epik eseri Komün (Paris, 1871) (2000) ile sinema tarihindeki benzersiz mirasını taçlandırmıştır. Watkins, sinemayı sadece bir eğlence aracı değil, izleyiciyi sorgulamaya ve direnmeye çağıran politik bir platform olarak gören duruşuyla bağımsız sinemanın en önemli figürlerinden biri olmaya devam etmektedir.