Schindler'in Listesi

İnsanlık tarihinin en utanç verici iki hali ; savaş ve ırkçılık. Maalesef bu utanca tam gaz devam ediyoruz. Film, Schindler'in servet hırsıyla başladığı girişimcilik öyküsünün, tanık olduğu soykırım dehşetiyle bir kahramanlık hikayesine dönüşmesini konu alıyor. Kimi zaman gözyaşlarıyla, kimi zaman tavan yapmış bir asabiyet duygusuyla izledim bir kaç kez. Tarih, bize ders verip yol göstermeyecekse , yaşanmışlıkların ne anlamı kalır kuru kuru birikimden başka. Kendi yaşadıklarını fazlasıyla başka bir ulusa yaşatan insanlık anlayışına da ufaktan bir "yuh" diyelim o zaman.

İlk izlediğim de duygusal anlamda beni cok etkilemişti. Savaşın acı yönünü göstermesi, bir insanın diger insanların hayatını kurtarmak için verdiği çaba izlenmeye değer. Daha sonra arka arkaya bu tür filmler izleyince, bir taraftardan da duygu sömürüsü ve dürüstlükle ilgili soru işaretleri oluyor. Her durumda etkileyici ve iz bırakan filmlerden biri diyebilirim

Sinema tekniği ve konu anlatımı olarak bakarsanız güzel bir film olduğu inkar edilemez. Ama filmin yapılış amacını gözönüne aldığınızda sinir bozucu. Spilberg gibi Yahudi yönetmenlerin sinemayı sürekli propaganda aracı olarak kullanmalarından gına geldi.

Bu film benim için sadece “iyi bir film” değil… biraz ağır ama çok gerçek bir deneyim gibi. Ben zaten duygusu olan, derinliği olan şeyleri seviyorum. Bu film de tam öyle—gösterişsiz ama çok güçlü. İzlerken bazı sahnelerde gerçekten zorlandım, çünkü olan şeyler abartı değil, gerçek. Ve bu gerçeklik insanın içine dokunuyor. En çok etkilendiğim şeylerden biri, filmdeki değişimdi. Başta tamamen farklı bir motivasyonla hareket eden bir insanın zamanla dönüşmesi… o vicdanın uyanması. Bu bana çok gerçek geliyor çünkü hayatta da insanlar bazen bir anda değil, yavaş yavaş değişiyor. Görsel olarak siyah-beyaz olması da bence çok doğru bir tercih. Film zaten ağır bir konu anlatıyor, bir de renkli olsaydı belki bu kadar sade ve çarpıcı hissettirmezdi. O sadelik, anlatılanların önüne geçmiyor. Bazı sahneler var ki aklımdan çıkmıyor… özellikle o küçük detaylarla verilen duygular. Film bağırmıyor ama hissettiriyor. Ve bu bence en zor yapılan şey. Benim için bu film biraz da şu demek: İyilik bazen çok büyük şeyler yapmak değil, doğru zamanda doğru kararı verebilmek. Ama şunu da söyleyebilirim—bu film herkesin kaldırabileceği bir film değil. İzlerken gerçekten etkileniyorsun, hatta biraz yoruluyorsun. Ama buna rağmen “iyi ki izlemişim” dediğim filmlerden biri.