Ev

Ozet

Hülya ve Mustafa çocuklarının hayatlarına devam etmesi için çadırda geçen hayatı düzenlemeye çalışmaktadır. Çocukların en küçüğü olan İbo kabına sığmayan neşeli bir çocuktur. Bir anda evsiz kalmanın da etkisiyle her an sokağa çıkabilmenin özgürlüğünü tatmıştır ve okula gitmek yerine bütün zamanını sokakta oyun oynayarak geçirmek ister. Ne İbo ne de ailesi evsizliğin travmatik etkisinin tam olarak farkındadır. Sanki hep çadırda yaşamışlar gibi normal biçimde davrandıklarını görürüz. Sanki her şey olağan seyrinde devam etmektedir. Çadırdaki hayatlarının geçici olduğuna inanarak ve yeni bir ev yapmanın planını yaparak günlerini geçirirler. Uzaktan bakıldığında bütün mutlu aileler gibi sıradan görünmektedirler. Ancak zaman hızla geçer ve yaptıkları planlar yerini umutsuzluğa bırakır. “Ev” olmadığında insanın darmadağın olduğunu, ortada kaldığını anlayıveririz.

Yonetmen